Çocukken Mutluyduk Biz

İşte biz o her şeye inanan devrin çocuklarıydık. İnanırdık biz, sevene inanır, söylenene inanırdık.

06 Ocak 2014 21:15

Çocukluğumuzun anıları tazelenir zaman zaman. Ama nedense o anıların hepsi mutluluğumuzu hatırlatan anılardır.

Çocukken mutlu idik biz.

Büyükdere'den Eminönü'ne bir Dilenci birde Posta dediğimiz iki vapur kalkardı.

Büyükdere'li olanlar ve benimle aynı zamanları yaşayanlar bunu bilir ..

Dilenci vapuru her iskeleye uğrayan vapurdu, Posta ise bir iskeleden kalkar ve hiç bir yere uğramadan bir başka iskeleye ulaşırdı.

Beşiktaş'a, okuluma dilenci vapuruyla gitmeyi çok severdim.

Bu vapur beni cezbeder, bir eğlence aracı olurdu bir anlamda.

İnsanlar güler yüzlü sevgi dolu bakardı. Herkes birbirini tanırdı..

İşte o zamanlar da bir takım satıcılar o vapurlarda. Kapıdan içeri girer ve çok büyük bir ciddiyetle elindeki çantadan bir takım nesneler çıkarırlardı. Bunlar genellikle kalem, tıraş bıçağı vs vs olurdu. Sonra da “abilerim ablalarım şu gördüğünüz kalem” diye başlardı anlatmaya. Ama bir anlatırdı; sanırsınız ki dünyanın 8. Harikası hakkında bilgiler veriyor. Kilitlenir kalırdınız.

Bütün o konuşmalardan sonra dersiniz ki “o kalem benim olmalı.” Daha sözü bitmeden önünde bir kuyruk oluşur. Ee adam dünyanın 8. harikası bir kalem satıyor....

Almalıyım, her ne kadar babam düzine ile kalem alıyorsa da... O zamanlar öyleydi; defterler, kalemler, silgiler düzine ile alınırdı. Ama olsun o kalem benim olmalı, o sihirli kalem ..

Alırdım... Allah’ım o ne büyük mutluluktu..

İşte biz o her şeye inanan devrin çocuklarıydık.

İnanırdık biz, sevene inanır, söylenene inanırdık.

İNSANA ve SÖYLEDİKLERİNE İNANIRDIK.

Mutluyduk çocukken  biz!!!

Ayşen MEHPARE