Yatırım İnsana Olmalıdır
Son yıllarda devlet yatırımlarının durdurulduğundan bahsediliyor. Bu aslında dikkatli bir gözlem yapılmadan edilmiş bir söz. Yatırım deyince aşırı devletçilik mantığı içinde patiskadan postala, şekerden gübreye, sigaradan akaryakıta her konuda fabrikalar kuran, bunları işletirken zorlanan, pahalıya üreten, rekabeti önelemk için de ithalata kotalar koyan, zaman zaman da üretemeyip darboğazlardaki ekonomi içinde yoklukları ve kuyrukları halkına yaşatan bir sitem özlemi var gibi geliyor.
Türkiye bunları aştı. Basın iftarında Vali Süleyman Kahraman gezici anaokulundan bahsetti. Özel idare hizmeti olarak küçük köylerdeki çocukların ayağına giden ana okulları. Basından arkadaşların talebi üzerine de yerinde görmek üzere bir gezi düzenlendi. Sonuç gülen, kendini ifade etmeye başlamış, tertemiz ortamlarda hayal ve zihin gücüne hükmetmeyi öğrenen taze insan fidanları…
Maliyetlerini açıkladılar. Kayda değer bir maiyet de değil.
Bu basit gelişmeden hareketle, sağlık sektöründe, eğitim sektöründe, ualştırma sektöründe, enerji sektöründe, iletişim ve haberleşme sektöründe, bankacılık sektöründe, ormancılık sektöründe ve sosyal yardımlarda gelinen noktayı geniş bir mercekle inclersek yapılan yatırımlar devasa boyutlardadır.
İnsanımızın daha müreffeh, daha sağlıklı ve bilinçli yaşaması sonucu toplum mutluluğu sağlanmıştır.
Yatırımların az olduğunu savunanlara da hak vermek gerekiyor. Bir sanatçının hapşırması ile günler boyu haber bültenlerini dolduran bir ulusal basınımız, armut piş, ağzıma düş prensibinde “ben basınım ve de kralım” havalarında bir yerel basınımız var. Bu tür gelişmeleri halka yansıtmak gibi bir amaçları ve gayeleri de yok.
Sonuçta da toplum bu gelişmelerin tam göbeğinde yaşasa da derli toplu bir bilgilendirme içinde olmadığından yapılanlardan haberdar değil. Toplumun farkındalık makenizması körelmeye yüz tutmuş durumda.
Bunun bir başka yolu da her kurumun çalışmalarını bizzat kendilerinin halka derli toplu bir sunumla arzetmeleri…
Ne yazık ki bu verimli çalımaları yapanlar bunları duyurmada aynı başarıyı gösteremiyorlar. Basit bir gözden geçirme ile Karamandaki hiç bir kurumun Halkla İlişkiler birimi oluşturulmuş değil. Üst kurumların birkaçında olan birimler de yetersiz basın bültenleri hazırlamaktan ve protokol işlerini takipten başka bir faaliyet gösteremiyorlar.
Bir örnekleme yapacak olursak, İlimizin, kararları İl Genel Meclisi tarafından alınan ve Özel İdare adı ile uygulamaları gerçekleştiren bir kurumu var. Bu kurum gün geldi uygulamaları ve çalışmalaı ile tüm Türkiyeye örnek gösterildi. Bütçesini en verimli sevk ve idare eden, planlamalarını en iyi yapan ve bunları sıfıra yakın hatalarla gerçekleştiren bu kurumumuz yeni oluşumu ile daha da mükemmel hale geldi. Ne yazık ki bu yeni oluşum içinde olamazsa olmaz bir birim olan “Basın ve Halkla İlişkiler” birimi oluşturulmadı.
Böyle bir birimin belirli periyotlarla faaliyetlerini içeren yayınları çok ama çok önemlidir.
Geçmişteki durum ile bu günü kıyaslayan sunumlarla kamuoyuna bir takım süreli yayınlarla ulaşmaları öncelikle toplumdaki moral değerleri yükseltecektir.
Bu örneği çoğaltabiliriz. Nerdeyse her İl Müdürlüğümüzün takdire şayan çalışmaları var. Sağlık, spor, sosyal yardımlaşma, emniyet, milli eğitim, tarım, çevre orman, tapu, mahalli idareler vs… Ama bu birimlerin faaliyetleri ekonomik hazırlanmış yayınlarla halkımıza ulaşmıyor. Bu faaliyetleri 100 liralık lüks yayınlarla da anlatabilirsiniz, bir liralık broşür ve bültenlerle de.
Devlet-Millet kaynaşmasında ve birlikteliğinde önemli adımlar atan “Halk Adamı” Valimiz Süleyman Kahraman kişisel mütevaziliğinden belki bu fikrime önce sıcak bakmayabilir. Ama halkın moral değerleri en az yapılan hizmetler kadar önemlidir.
Okuyucusu yüz kişiyi bulmayan internet sitelerinde, resmi kurumlara dağıtım yapan birkaç yüz baskılı çoğunluğu reklam dolu gazetelerde adları çıkınca psikolojik tatmin bulanlar varsa o başka…
O zaman Saadettin Teksoy’un meşhur sloganı dillerden hiç düşmez: ”Nerde bu devlet, nerde bu millet?”
