Tehlikeli duyguydu sevmek, 
Hatta büyük yasaklar arasında. 
Bacalardan is tüterdi 
Tabanca namlularından barut dumanı. 

Kirli ve karanlıktı Ankara’nın havası 
Tehlikeli duyguydu Ankarada sevmek 

Gözlerin vardı karanlıklar arasında 
Ürkek ve korkulu... 
Masum ve endişeliydi yüzün. 

Sevmeleri tanımaya çalıştık, 
Yasaklar ve kirlilikler arasında 
Tabanca seslerinden sıçrayıp, 
Mermi izlerinden kaçarak. 

Birileri karanlıklardan vur diyordu 
Vur ve öldür. 
Fısıldıyordu yık yak yok et. 
Bir başka ses haykırıyordu 
Vatan biziz bayrak biziz devlet biziz... 
Ne yazık ki haykıran da fısıldayan da 
Ha bire vuruyordu, 
Ha bire öldürüyordu 
Yakıyordu 
Yıkıyordu... 

Gözümüz bakıyor, aklımız almıyor ama 
Gönlümüz sevmelere sarkıyordu. 

Sevmek o zamanlar güzelmiş yine de, 
Yasaklar kirlilikler içinde 
Yoklar ve yıkıntılar arasında 
Var olan güzellik daha bir güzel 
Daha bir anlamlıymış oysa. 
Yöneticiler fütursuz, fikirler ruhsuz, 
Dünya duygusuz, kötülükler uykusuz iken, 
Gönüller daha bir aç daha bir susuz iken 
Hisler daha bir duyarlı 
Gözlerin daha bir anlamlı imiş. 
Yüzün ise daha bir masum... 

Süngülerin sağladığı sevgileri de yaşadık 
Yine korkulu yine ürkek. 
Bir taş atılmasını bekleyen kuşlar gibi. 

Şimdilerde bedeli yok güzelliğin, özgürlüğün 
Sevgi desen kapitalizm denizinde bir ıssız adada sürgün. 
Biz aradık o günlerde sevgiyi 
Çölde su arar gibi… 

Şimdiki sevgiler herkesin olsun 
Bizim sevgilerimiz imbiklerden süzülmüş 
Gönüllere kazınmıştır... 
Bil ki o sevgiler; 
Kara tarihin içinde bile, 
Ak yazılarla yazılmıştır....